خاطرات یک +1 عشق شیرین

سلام گلکم گرچه که خاطرات دنیای تو درون من خیلی شیرین و توصیف نشدنیه اما نمیخوام زیاد وبلاگتو با این چیزا شلوغ پلوغ کنم. من و بابایی بدجور منتظر ورود ارزشمندت به زندگیمون هستیم. الان که به هشت ماه پیش فکر میکنم.......... روزای اولی که از تولد تو ( البته تو دنیای تنگ و تاریک وجود من) با خبر شدیم............ چقدر هراس و دلهره داشتیم... اینکه میتونیم خوب ازت مراقبت کنیم؟؟؟؟؟؟ اینکه بعد از شش ماهگیت که مرخصی زایمانم تموم میشه کجا بذاریمت؟؟؟؟؟؟ و یه فکربچه گانه ای که بعد از تولدت دیگه به هیچ تفریح و سفری نخواهیم رسید......... دیگه زندگیمون خلاصه میشه در نگهداری و مراقبت از تو ........ و شاید عشمون به همدیگه کمرنگ...

سلام گلم الهی فدای تو بشم من مامانی دیشب رفت پیش خانم دکترش. تا رفتم رو وزنه باز دکتر با نگرانی نیگام کرد و گفت: خیلی وزنت زیاد شده خانمی، خیلی حتمن نی نی تو دوس داری که اینقد به خودت میرسی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! بعد هم باز واسم آزمایش نوشت. تو همین چند روز آینده باید برم. الان هفت ماه از وقتی تو، تو وجودم لونه کردی میگذره و من 15 کیلو وزن اضافه کردم. هرکی منو تو این هفت ماه ندیده میگه چقدر این کوچولو زشت و بد ترکیبت کرده خیلی خپل شدی............ من به این حرفا اهمیتی نمیدم بالاخره مادر هرجور شرایطی رو برای مادر شدن باید بپذیره. من تنها دغدغه ام اینه که تو سالم باشی و تا آخرین لحظه بتونم خوب ازت محافظت کنم تا با سلامتی ...

سلام بهونه قشنگ من برای زندگی دیروز واسم یه روز عالی بود. البته میدونم به تو هم خوش گذشت، حالا شاید خسته شدی و روت نمیشد بهم بگی......... من و بابایی واسه اسمت خیلی جستجو کردیم، تقریبا همه سایتهای نام گذاری رو گشتیم و میخواستیم که اول اسمت با "م" شروع بشه چون هم اول اسم من هم بابایی و هم اول فامیلت "م" هست. شاید این یه جور خودخواهیه اما ما هردو پامون رو تو یه کفش کرده بودیم و درم نمی آوردیم. یه روز ملینا صدات کردیم(البته یه روز که نه چند ماه، چون من این اسم رو از قبلن خیلی دوست داشتم) بعدش "مهتاب" شدی.................... "مارال" هم چند صباحی مهمونت بود، و................... دیروز که با بابایی رفتیم فن...

این جمله هیچ وقت از یادم نمیره که میگفتن: تا مادر نشی احساس یک مادر به فرزندش رو درک نمیکنی. آسودگی از محن ندارد مادر آسایش جان و تن ندارد مادر دارد غم و اندوه جگر گوشه خویش ورنه غم خویشتن ندارد................ آرزو میکنم که همه مامانا در پناه پروردگار ودر کنار خانواده ی عزیزشون خوشبخت و پایدار باشند. آرزو میکنم که هر مامانی که چشم براه فرزندشه با سلامتی و خوشی فرزند دلبندشو کنار خودش ببینه. آرزو میکنم هر مامانی که در انتظار داشتن فرزند روز و شب دعا میکنه از این هدیه ارزشمند بی نصیب نمونه و طعم شیرین عشق مادری رو بچشه ( گفتم مامان چون میدونم خدای بزرگ و مهربون این توفیق رو به همه ما میده، چه زود ...

 و اما دوران پراز خطری برای من شروع شد. اوایل نمی تونستم غذا بخورم و هر دوسه روزی باید می رفتم دکتر و آمپول و سرم غذایی.... فشارم پایین بود و می ترسیدم مشکلی برای جیگرگوشم پیش بیاد. ازغذاهایی که واسه هر دومون خوب بود ( گوشت و شیرو....) نمیتونستم بخورم، فقط دلم غذاهای سرد و ساندویچ میخواست. بابایی هم نگران من بود و هم نگران سلامتی تو،تو این مدت هم خیلی هوامو داشت وصبور بود و من هم همه این سختی ها رو به عشق وجود تو بود که تحمل میکردم. وبعد هم که حالم بهتر شد و حسابی اشتهام زیاد شده بود دکتر بهم گفت وزنت خیلی زیاد شده و ورم کردی باید یه آزمایش بدی ببینم خطری که وجود نداره. ولی خوشبختانه مشکلی نبود و خیالمون راحت شد خدای...

هفت ماه از زندگی مشترکمون گذشته بود که تصمیم گرفتیم یه مسافرت دونفری با بابایی بریم. بخاطر مشغله کاری شوهری این تازه میشد ماه عسلمون. که البته آخرین مسافرت دونفری مونم بود. یه ماه بعدش فهمیدم تو دلم یه خبرائیه....... رفتم دکتر و آزمایش دادم و.............بله درست حدس زده بودم، این تو بودی که به این راحتی خودتو تو دلم جادادی. وقتی جواب مثبت رو تو آزمایشگاه شنیدم یه لحظه ترس تمام وجودمو گرفت اینکه واسه مادر شدنم خیلی زوده، من هنوز کاملا به مسائل خونه داریم مسلط نشدم شاید نتونم از پس مسئولیت خطیر مادری بربیام............ اما بعد یه مدتی به حرفای اون روزم خندیدم و گفتم من چرا ناشکری کردم و این تقدیر الهی رو کوچیک شمردم، و ...

حالا چطوری این قضیه رو به مامان باباهامون بگیم؟؟؟؟؟؟؟؟ آخه هیچ کی انتظار شنیدنشو نداشت. تازه هنوز نی نی عموجون و دایی جون یکساله هم نشده بودن و همه مشغول اونا بودند. ولی خب بر خلاف تصورمون انگار منتظر همچین خبری بودن چون حتی نذاشتن یه ماه بگذره و به هرکی تونستن اطلاع دادن. ...

سلام نی نی جوجوی من... اول از همه می خوام یه چند خط در مورد خودمون واست بنویسم. من و همسری( که الان شده آقای پدر )دوسال پیش تقریبا تو همین روزای اردیبهشت بود که با هم آشنا شدیم. ما باهم تو دانشگاه همکلاس بودیم ولی من بعد از گذشت 3 ترم هنوز اسم وفامیل بابایی روهم نمی دونستم اما چند سری که با هم در مورد جزوه و امتحان برخورد داشتیم فهمیده بودم که پسر بدی نیست. تا اینکه یه روز قشنگ بهاری آقای پدر با کلی کلنجار رفتن با خودش تصمیم گرفت از من بخواد که با هم بیشتر آشنا بشیم ( آخه من تو کلاس و دانشگاه خیلی دختر عصبانی و جدی بودم کسی جرات نداشت نگاه چپ بهم بندازه تا اونجایی که بابایی خودشو آماده کرده بود با این حرف بزنم تو گوشش) من هم شمار...